هر کجا هستیم همه چیز از آنِ ماست تا بهتر و والاتر زندگی کنیم.
هر کجا هستم باشم
آسمان مال من است
پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ،زمین مال من است
چه اهمیت دارد
گاه اگر می رویند
قارچ های غربت؟
+ نوشته شده توسط سمیه در سه شنبه پنجم آبان 1388 و ساعت
9:50 |
|
زندگی را زندگی کن
نه آن قدر که
تمامی غصه هایش را به جان بخری
نه
آنقدر که در خوشی هایش غرق شوی
زندگی در کوچکترین زیبایی آن
خلاصه می شود
زندگی پاک کردن گونه های صبح است
زندگی خنده ای از ته دل به درخت کج حیاط
زندگی چایی شیرین سردیست
که شیرینی اش زیاد
و طعم ِ گسش بی حد است
زندگی کرسی پیر و گرمیست
که باید تا گردن
زیر آن دراز بکشی
زندگی پایانیست
زندگی آغازست
زندگی منشوریست
و تو نور ِ آن
پس بتاب
زندگی را اکنون
به آغوش بکش + نوشته شده توسط سمیه در سه شنبه پنجم آبان 1388 و ساعت
9:35 |
رنج هست، مرگ هست، اندوه جدایی هست، اما آرامش نیز هست، شادی هست، رقص هست، خدا هست. زندگی، همچون رودی بزرگ، جاودانه روان است، زندگی همچون رودی بزرگ که به دریا می رود، دامان خدا را می جوید . خورشید هنوز طلوع میکند، فانوس ستارگان هنوز از سقف شب آویخته است. بهار مدام می خرامد و دامن سبزش را بر زمین می کشد، امواج دریا، آواز می خوانند، بر می خیزند و خود را در آغوش ساحل گم میکنند، گل ها باز می شوند و جلوه می کنند و می روند، نیستی نیست، هستی هست . پایان نیست، راه هست. تولد هر کودک، نشان آن است که، خدا هنوز از انسان ناامید نشده است. رابنیندرانات تاگور در رنجی که ما می بریم ، درد نه تنها در زخم هایمان ، که در اعماق قلب طبیعت نیز حضور دارد.در تغییر هر فصل ، کوهها ، درختان و رودها ظاهری دگرگون می یابند ، همانگونه که انسان در گذر عمر ، با تجربیات و احساساتش تحول می یابد. در دل هر زمستان ، تپشی از بهار و در پوشش سیاه شب، لبخندی از طلوع نمایان است . جبران خلیل جبران قلب آدم ها گاهی شکوه می کند چرا که آدم ها می ترسند که بزرگترین رؤیاهایشان را متحقق کنند، چون یا فکر می کنند که لیاقتش را ندارند و یا اینکه نمی توانند از عهده آن برآیند.ما قلب ها از ترس می میریم، تنها از اندیشیدن به عشق های مدفون شده و یا لحظاتی که می توانستند خیلی زیبا باشند و نبودند، یا گنج هایی که می توانستند کشف شوند ولی برای همیشه در زیر خاک مدفون ماندند چون اگر هریک از این اتفاق ها بیفتد ما رنج وحشتناکی می کشیم. «قلب من از رنج کشیدن می ترسد» *** همیشه به قلبت بگو: «که ترس از رنج ،از خود رنج بدتر است» (تاریکترین لحظه ی شب،لحظه ی قبل از طلوع آفتاب است). پائولو کوئیلو به این زمین گرد که بسرعت می گردد بنگر که درمان ما در آن است و درد ما نیز، نگاه کن و ببین که نه گردش زمانه آن را می فرساید و نه رنج و بهبودی حال بشر آن را به آتش می کشد ، نه آرام می شود و نه همچون ما تباهی می پذیرد + نوشته شده توسط سمیه در دوشنبه چهارم آبان 1388 و ساعت
20:45 |
عاشق شدن... آنقدر بخندی که دلت درد بگیره... بعد از اینکه از مسافرت برگشتی ببینی هزار تا نامه داری... برای مسافرت به یک جای خوشگل بری... به آهنگ مورد علاقت از رادیو گوش بدی... به رختخواب بری و به صدای بارش بارون گوش بدی... از حموم که اومدی بیرون ببینی حوله ات گرمه... آخرین امتحانت رو پاس کنی... کسی که معمولا زیاد نمیبینیش ولی دلت میخواد ببینیش بهت تلفن کنه... توی شلواری که تو سال گذشته ازش استفاده نمیکردی پول پیدا کنی... برای خودت تو آینه شکلک در بیاری و بهش بخندی... تلفن نیمه شب داشته باشی که ساعتها هم طول بکشه... بدون دلیل بخندی... بطور تصادفی بشنوی که یک نفر داره از شما تعریف میکنه... از خواب پاشی و ببینی که چند ساعت دیگه هم میتونی بخوابی... آهنگی رو گوش کنی که شخص خاصی رو به یاد شما میاره... عضو یک تیم باشی... از بالای تپه به غروب خورشید نگاه کنی... دوستای جدید پیدا کنی... وقتی اونو میبینی دلت هری بریزه پایین... لحظات خوبی رو با دوستانت سپری کنی... کسانی رو که دوستشون داری رو خوشحال ببینی... یه دوست قدیمی رو دوباره ببینی و ببینی که فرقی نکرده... عصر که شد کنار ساحل قدم بزنی... یکی رو داشته باشی که بدونی دوستت داره... یادت بیاد که دوستات چه کارهای احمقانه ای کردند و بخندی و بخندی و ... باز هم بخندی... وقتی زندگی 100 دلیل برای گریه کردن به تو نشون میده تو 1000 دلیل برای خندیدن به اون نشون بده...
اینها بهترین لحظههای زندگی هستند..قدرشون رو بدونیم ." زندگی یک مشکل نیست که باید حلش کرد بلکه یک هدیه است که باید ازش لذت برد. بعضیاش خیلی غیر منتظرست...اما زندگی یعنی هیجان...انرژی...شادمانی...در کنارش چیزایی هست که آدمو به آرامش کامل میرسونه...مثل نگاه ردن به غروب خورشید..قدم زدن کنار ساحل... که واقعا یه چیز دیگست...و زیبایی همه اینها وقتی به اوج می رسه که بدونی یکی دوستت داره...یه احساس خیلی خوب که بشه بهش اعتماد کرد.....نظر شما چیه ؟؟ + نوشته شده توسط سمیه در دوشنبه چهارم آبان 1388 و ساعت
20:42 |
از خدا سپاسگزارم به خاطر لطفی که به من دارد این روزها عاشق او بودن افتخاری است که... نصیب هرکس نمی شود!! + نوشته شده توسط سمیه در دوشنبه چهارم آبان 1388 و ساعت
20:39 |
یاددارم درغروب سردسرد می گذشت ازکوچه مادوره گرد دادمی زد:کهنه قالی می خرم دست دوم جنس عالی می خرم کاسه وظرف سفالی می خرم گرنداری کوزه خالی می خرم اشک درچشمان باباحلقه بست عاقبت آهی کشیدبغضش شکست اول ماه است ونان درسفره نیست ای خداشکرت ولی این زندگی ست؟ بوی نان تازه هوشش برده بود اتفاقا مادرم هم روزه بود خواهرم بی روسری بیرون دوید گفت:آقا سفره خالی می خری؟
+ نوشته شده توسط سمیه در دوشنبه چهارم آبان 1388 و ساعت
20:19 |
امشب دوباره دلم بی صداشکست
امشب دوباره دلم بی صدا شکست
با گریه ای غریب و غمی اشنا شکست تا کهکشان غرقه شدن در خیال تو پرواز کرد و چون غمی رها شکست عمری من شکستم و با درد ساختم اما کسی نگفت چرا بی نوا شکست مانده ام میان موج غریبی ز اشک و آه کشتی صبرم بی ناخدا شکست ای کاش باز به داغ دلم رسی امشب دوباره دلم بی صدا شکست + نوشته شده توسط سمیه در دوشنبه بیست و هفتم مهر 1388 و ساعت
22:18 |
خانه دوست کجاست؟
من دلم میخواهد خانه ای داشتم پردوست کنج هردیوارش دوستانم بنشینندآرام گل بگو گل بشنو هرکسی میخواهدواردخانه پرمهروصفامان گردد یک سبدشاخه گل سرخ به ماهدیه دهد شرط واردگشتن شستشوی دلهاست شرط آن داشتن یک دل بی رنگ وریاست بردرش برگ گلی میکوبم باقلم سبز بهارمینویسم ای یار خانه دوستی مااینجاست تاکه سهراب نپرسددیگر خانه دوست کجاست؟
+ نوشته شده توسط سمیه در دوشنبه سیزدهم مهر 1388 و ساعت
17:36 |
هميشه با بدست آوردن اون كسي كه دوستش داري نمي توني صاحبش بشي ، گاهي وقتا لازم هست كه ازش بگذري تا بتوني صاحبش بشي ، همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميكنيم و با حسرت ميميريم اين است مفهوم زندگي كردن ، پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مكن و مگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشدافسوس...آن زمان كه بايد دوست بداريم كوتاهي ميكنيم آن زمان كه دوستمان دارند لجبازي ميكنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي كشيم ! + نوشته شده توسط سمیه در سه شنبه هفتم مهر 1388 و ساعت
19:22 |
لحظه های کاغذی
خسته ام از آرزوها آرزوهای شعاری شوق پروازمجازی بالهای استعاری لحظه های کاغذی راروز وشب تکرارکردن خاطرات بایگانی زندگی های اداری آفتاب زردوغمگین پله های روبه پایین سقف های سردوسنگین آسمان های اجاری بانگاهی سرشکسته چشمهایی پینه بسته خسته ازدرهای بسته خسته ازچشم انتظاری صندلی های خمیده میزهای صف کشیده خنده های لب پریده گریه های اختیاری عصرجدول های خالی پارک های این حوالی پرسه های بی خیالی نیمکت های خماری رو نوشت روزهاراروی هم سنجاق کردم شنبه های بی پناهی جمعه های بی قراری عاقبت پرونده ام راباغبارآرزوها خاک خواهدبست روزی بادخواهدبردباری روی میزخالی من صفحه بازحوادث درستون تسلیت ها نامی ازمایادگاری + نوشته شده توسط سمیه در سه شنبه هفتم مهر 1388 و ساعت
18:46 |
همه حرف دلم حرف هادارم اما بزنم یانزنم؟ باتوام باتوخدایابزنم یانزنم؟ همه حرف دلم باتو همین است که <دوست...> چه کنم؟حرف دلم رابزنم یانزنم؟ عهدکردم دگرازقول وغزل دم نزنم زیرقول دلم آیابزنم یانزنم؟ گفته بودم که به دریانزنم دل اما کودلی تاکه به دریابزنم یانزنم؟ ازازل تابه ابدپرسش آدم اینست دست برمیوه آدم بزنم یانزنم؟ به گناهی که تماشای گل روی توبود خاردرچشم تمنابزنم یانزنم؟ دست بردست همه عمربراین تردیدم بزنم یانزنم ها؟بزنم یانزنم؟ + نوشته شده توسط سمیه در سه شنبه هفتم مهر 1388 و ساعت
18:27 |
به که بایدگفت؟ کشت تقدیرتومارابه که بایدگفت؟ مردم ازدردخدایابه که بایدگفت؟ سرنوشتم اگراین است که می بینم حکم تغییرقضارابه که بایدگفت؟ ای خط خوردگی صفحه پیشانی این همه خط خطارابه که بایدگفت؟ موبه موحادثه باریدبه هربندم تیرباران بلارابه که بایدگفت؟ هرنفس آهی وهرآینه اشکی شد وضع این آب وهوارابه که بایدگفت؟ هردمی دردی وهرثانیه سالی بود شرح این ثانیه هارابه که بایدگفت؟ هذیان بودوشب وتاب وتب تردید دردودرمان ودوارابه که بایدگفت؟ چه کنم این همه اما واگرهارا این همه چون وچراهارابه که بایدگفت؟ آفرین برتو ونفرین به خودم گفتم جزتونفرین ودعارابه که بایدگفت؟ شکوه ازهرچه وهرکس به خداکردم گله ازکارخدارابه که بایدگفت؟ زکه یاری زکه یاری زکه بایدخواست؟ به که یارا به که یارا به که بایدگفت؟ + نوشته شده توسط سمیه در سه شنبه هفتم مهر 1388 و ساعت
18:18 |
بازآمدبوی ماه مدرسه
بوی بازیهای راه مدرسه ... بله بازم اومد منتهی نه بوی ماه مدرسه بلکه بوی ماه دانشگاه سلام بعدازسالهادوباره اومدم درست شنیدیدبعداز سالها آخه سه ماه تابستون واسه من مثل سه سال گذشت بگذریم ازتابستون فعلا حرف نزنیم بهتره... + نوشته شده توسط سمیه در سه شنبه هفتم مهر 1388 و ساعت
18:7 |
آرزوهای مرادزدیدند به گریه های من خندیدند من به این مهر سکوت
+ نوشته شده توسط سمیه در سه شنبه بیست و ششم خرداد 1388 و ساعت
15:23 |
تو که تازه رسیدی از گرد راه تو که تازه به دل ما رسیدی تو چه جوری مارو دیوونه دیدی؟ تو چه جور نقشه برامون کشیدی؟ عمریه که عاشق خداییه این دل ما آخر خطه و باز فداییه این دل ما تو یکی بیا واز پشت دیگه خنجرش نزن ذوالفقار عشقتو تو یکی بر سرش نزن دل مارو تو دیگه در به در این در و اون درش نکن گل ما رو به خزونه تو با عشقت دیگه پر پرش نکن بیچاره خوش باور وساده و پاک دل ما واسه یک ذره وفا عمری هلاکه دل ما بیا با ما تو یکی از ته دل یار بشو راستی راستی بیا با ما عمری گرفتار بشو تو که تازه رسیدی از گرد راه تو که تازه به دل ما رسیدی تو چه جوری مارو دیوونه دیدی؟ تو چه جور نقشه برامون کشیدی؟ نکنه هوس گریبون دلت رو بگیره نکنه تا جون گرفت دوباره این دل بمیره نکنه اشک مارو تو هم بخوای در بیاری نکنه حوصلمونو تو بخوای سر بیاری مادیگه حوصله ی حرفای پوچ و نداریم ما دیگه خسته شدیم طاقت کوچ و نداریم سر به سرم بذار ولی سر به سر دلم نذار یه باری از دوشم بگیر مشکل رو مشکلم نذار بیا باما تو یکی از ته دل یار بشو راستی راستی بیا با ما عمری گرفتار بشو + نوشته شده توسط سمیه در چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388 و ساعت
19:52 |
عزیز راه دورم بی تو چه سوت وکورم
بی تو به مفت می ارزم به دنیازیر قرضم قربونت برم الهی شاپرک سپیدم روزنه امیدم،خورشید دل طلاییم حالا که حرف دل و راه دلامون یکی شد آسمون پرستاره شبامون یکی شد هر چی که دارم مال تو،باقی عمرم مال تو شعرای عاشقونم اگه نمردم مال تو مال ومنالی ندارم ،اما ستاره هارو هرچی شمردم مال تو توی قمار زندگی هرچی که باختیم پای من هر چی بردم مال تو قربونت برم الهی عزیز راه دورم حالا که ما روز و روزگارمون یکی شد شبهای مهتابی و شب های تارمون یکی شد روزگار شبهای تارش مال من شب های مهتابی و صبح سپیدش مال تو روزگار سردی و یاسش مال من همه سر فرازی و عشق و امیدش مال تو عزیز راه دورم حالا که عطر نفساتو برام ارزونی کردی با من نامهربون این همه مهربونی کردی زندگی صدای چلچله ی سبزه زارهاش مال تو غرش و پنجه ببرای درندش مال من زندگی نم نم بارون و عطر شالیزارهاش مال تو آفتاب داغ و تیغ برنده اش مال من پر پرواز پرنده های عاشق مال تو چشم جغد و زهر مارای کشنده ش مال من عزیز راه دورم بی تو چه سوت وکورم
+ نوشته شده توسط سمیه در چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388 و ساعت
18:56 |
روزی خواهم آمد روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد سهراب + نوشته شده توسط سمیه در جمعه هشتم خرداد 1388 و ساعت
17:47 |
صبر کردن دردناک است و فراموش کردن دردناکتر اما دردناکتر از همه این است که کسی نداند باید صبر کند یا فراموش... زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست, شاید آن خنده که امروز دریغش کردی، آخرین فرصت همراهی ماست چه قدر حقیرند مردمانی که نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه ارادهی دوست نداشتن ، نه لیاقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن؛ با این حال مدام شعر عاشقانه میخوانند + نوشته شده توسط سمیه در چهارشنبه ششم خرداد 1388 و ساعت
23:33 |
خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن + نوشته شده توسط سمیه در یکشنبه سوم خرداد 1388 و ساعت
23:53 |
تنفس آزاد توی خلوت پر از هم همه غم که صدایی به صدا نمی رسه اگه می تونی منو دعا بکن من که دستم به خدا نمی رسه آسمونا ارزونی پرنده ها جای آسمونا یک قفس بده همه ی دار و ندارم و بگیر هر چی بودم و دوباره پس بده بازم هیچ راهی به مقصد نرسید من هزار و یک شبه معطلم تا ته جاده دنیا رفتم و بازم انگار سر جای اولم چرا دنیا با تمام وسعتش مرهمی برای زخم من نداشت پای هرچی که دویدم آخرش حسرت داشتنش رو تو دلم گذاشت سر رو شونه های سنگ روزگار قد این فاصله هق هق می کنم دارم از ثانیه ها سیر میشم دارم از دوری تو دق می کنم پشت خنده های مصنوعی ما دل به این بغض گلو شکن بده روزگارسردم و ورق بزن دست مهربونتو به من بده گم شدم توی شبی که خودمم شبی که حتی یه فانوس نداره منو با خودت ببر به روشنی آخه هیچکی مثل تو منو دوست نداره هی لک زده دلم واسه یه هم زبون شیشه دل همه سنگ شده می دونی دلیل گریه هام چیه آی خدا دلم واست تنگ شده + نوشته شده توسط سمیه در یکشنبه سوم خرداد 1388 و ساعت
23:30 |
دلم می گیرد
 ندلم گرفته ای دوست هوای گریه با من گر از قفس گریزم کجا روم کجا من کجا روم که راهی به گلشنی ندانم که دیده بر گشودم به کنج تنگنا من نه بسته ام به کس دل نه بسته دل به من کس چو تخته پاره بر موج رها رها رها من زمن هر آنکه او دور چو دل به سینه نزدیک به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی ز بودنم چه افزود نبودنم چه کاهد که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من ستاره ها نهفتم در آسمان ابری دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من + نوشته شده توسط سمیه در شنبه دوم خرداد 1388 و ساعت
23:26 |
مرا در خلوت تنهاييم رها کنيد + نوشته شده توسط سمیه در شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388 و ساعت
18:54 |
  از هوای دل خود بیزارم
هرزمان راه به جایی دارم و هوای دگری سر دارم از تراویدن شبنم به پر شاپرکان چندشم می گیرد چون که آرام آرام حس زیبایی و خوبی در دلم می میرد از تماشای بهار گریه ام می گیرد من به شب های بهاری روزی غرق رویا بودم زیر نور مهتاب
نرم و زیبا بودم
و کنون از دل خود دلتنگم با همه بیگانه و با خودم می جنگم من ازین تازه شدن ها به خودم می لرزم از دل تنگ خودم دلسردم من همان بی دردم و کنون با همه ساده دلی در به در در پی خود می گردم + نوشته شده توسط سمیه در شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388 و ساعت
18:45 |
تقدیر را سرشته ام با اولین نگاه تو از عاشقی نوشته ام با اولین نگاه تو تفسیر می کنم تو را بین تمام یاس ها از زندگی گذشته ام بااولین نگاه تو تعبیر می کنی مرا با حرف های ناب خود در سادگی فرشته ام با اولین نگاه تو من لحظه ای برای تو هرگز نمی دهم به کس بیگانه را بهشته ام با اولین نگاه تو لغزیدپای رفتنم در کوچه های بی کسی گوشم به در نشسته ام با اولین نگاه تو بانو تورا گم کرده ام در پشت قاب پنجره تنها تورا سرگشته ام با اولین نگاه تو + نوشته شده توسط سمیه در شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388 و ساعت
18:18 |
+ نوشته شده توسط سمیه در جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388 و ساعت
13:41 |
به عشق پاک تو سوگند می خورم آری که بی تو می گذرد لحظه ها به دشواری چقدر خسته وبی روح وزرد می گذرند به پیش چشم من این روز های تکراری ببین چگونه زمین گیر گشته ام بی تو زبس که می وزد از هرطرف گرفتاری اسیر تیره شب بی پناهی و دردم بدون تو منم واین کویر بیزاری تمام باغ دلم پرشکوفه خواهد شد اگرکه سبز نگاهت مرا کند یاری توشاه بیت غزل های ناب من هستی به واژه واژه شعرم شکوفه می باری وصادقانه بگویم قسم به چشمانت هنوز هم به امید تو زنده ام آری... + نوشته شده توسط سمیه در جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388 و ساعت
13:18 |
|
|
